Pokaż wyniki od 1 do 2 z 2

Temat: Atlas Ryb.

Krótki link:
Tagi tematu:
Czytaj też: Kalendarz brań 2012 | Podstawowe węzły wedkarskie.
  1. #1
    Gość
    Poziom upalenia:


    Atlas Ryb.

    Amur
    Ma wydłużone ciało, o małej głowie. Linia boczna jest wyraźna i przebiega od górnej krawędzi pokrywy skrzelowej do płetwy ogonowej. Jest rybą ciepłolubną i roślinożerną. Amur w warunkach naturalnych występuje przede wszystkim w Azji (Chiny, Rosja). W Europie amur zaaklimatyzował się bardzo dobrze, dorasta do ponad 1 metra długości i osiąga ciężar 30 kg.

    Atlas Ryb.

    Brzana
    Ma mocno wydłużone ciało. Linia boczna przebiega od pokryw skrzelowych do ogona bez załamań. Płetwa odbytowa jest prosto ścięta i nie sięga do nasady płetwy ogonowej. Płetwa grzbietowa jest łukowato wcięta. Płetwa ogonowa jest głęboko i symetrycznie wcięta. Paszcza brzany jest umieszczona poziomo w dolnej części pyska. Jej szczęka jest wysuwalna, a warga górna większa od dolnej. Brzana posiada dwie pary wąsików. Brzana jest rybą wszystkożerną, a jej głównym pożywieniem są drobne, denne zwierzęta wodne. Tarło odbywa się od maja do czerwca. Samica składa około 9.000 jaj (na każdy kilogram jej masy), w płytkich miejscach o kamienistym lub żwirowatym dnie. Brzana to ryba rzeczna występuje w całej środkowej i zachodniej Europie. Ryba ta zasiedla partie rzek o przepływie dużych ilości wody, wyczuwalnym prądzie i o umiarkowanej temperaturze. Wybiera odcinki rzek, w których dno jest pokryte żwirem gruboziarnistym piaskiem i tam przebywa w nurcie wody. Jedynie w okresie zimowym gromadzi się na głębszych i spokojniejszych miejscach. Przeciętna waga brzany to 2-3 kg przy długości 50-60 cm.

    Atlas Ryb.

    Jaź
    To ryba rzeczna, a tylko czasami spotykana w jeziorach. Ciało ryby jest wydłużone i ścieśnione w płaszczyznach bocznych. Linia boczna tworzy łuk lekko wygięty ku stronie brzusznej. Płetwa grzbietowa ma równo ściętą tylną krawędź. Zaczyna się ona prawie na wysokości zakończenia nasady płetw brzusznych. Tylna krawędź płetwy odbytowej jest lekko wklęsła. Paszcza ryby skierowana jest lekko skośnie ku górze. Jaź żywi się wszelkimi drobnymi zwierzętami wodnymi, ikrą innych ryb i owadami. Tarło jazia odbywa się gromadnie w kwietniu i maju. Ma to miejsce na rzecznych płyciznach o dnie piaszczystym gdzie samica składa do 100.000 jaj. Jaź występuje w Europie od Renu na wschód i na północ od Alp. Przebywa w partiach czystej, zimnej wody, niedaleko brzegów. Na zimowanie wędruje w głębsze miejsca rzeki o spokojnej wodzie lub wchodzi do jezior. Jaź przeciętnie dorasta do 50 cm, jednak zdarzają się osobniki o ciężarze 8 kg przy 100 cm długości.

    Atlas Ryb.

    Jazgarz
    To niewielka ryba z rodziny okoniowatych. Ciało ryby jest nieco wygrzbiecone w przedniej części. Ciało ryby pokrywają mocno sadzone w skórze, drobne szorstkie łuski. Linia boczna jest wyraźna. Obie płetwy grzbietowe łączą się za sobą. Płetwy brzuszne są położone w dolnej części ciała, tuż za nasadą płetw piersiowych. Pysk ryby jest mały z niewielką paszczą uzbrojoną w drobne ząbki. Pokrywa skrzelowa jest zakończona ostrym kolcem. Jazgarz żywi się planktonem, zwierzętami dennymi i małymi ledwo wylęgłymi rybkami. Tarło trwa od marca do maja, a samica składa ok. 200.000 jaj wraz ze śluzem w postaci długich taśm. Gatunek ten występuje w całej Europie. W Polsce jazgarz zasiedla śródlądowe wody stojące i bieżące na terenie całego kraju, a także słonawe wody zatoki bałtyckiej. Przeciętnie ryba dorasta do 15 cm, ale zdarzają się osobniki o długości 30 cm.

    Atlas Ryb.

    Jelec
    To mała ryba o wydłużonym ciele i ścieśnionym w płaszczyznach bocznych. Linia boczna przebiega łagodnym łukiem, wygiętym w kierunku brzusznej części ciała. Płetwa grzbietowa jest mała i ma równo ściętą tylną krawędź. Płetwa odbytowa ma lekko wklęsłą tylną krawędź, a ogonowa jest mocno i symetrycznie wycięta. Pokarmem jelca są szczątki roślin, owady, drobne zwierzęta wodne i ikra innych ryb. Tarło odbywa się w kwietniu i maju. Jelec występuje w europejskich wodach śródlądowych na północ od Alp i na wschód od Pirenejów. Ryba przebywa zarówno w wodach płynących jak i stojących. Jelec dorasta do 25 cm i osiąga ciężar ok. 0,3 kg.

    Atlas Ryb.

    Karp
    Żyjący w warunkach naturalnych tzw. sazan ma ciało wydłużone i na całej powierzchni ciała pokryte dużymi, grubymi łuskami. Głowa karpia jest duża. Ryba posiada bardzo długą płetwę grzbietową sięgającą prawie do początku nasady trzona ogonowego. Płetwa ogonowa karpia jest bardzo szeroka i ma wyraźne chorągiewkowate wcięcie. Szczęka karpia jest wysuwalna i tworzy rodzaj ryja. W górnej wardze znajdują się dwa krótkie wąsiki, a w kącikach paszczy po jednym dłuższym. Pożywienie karpia to plankton, drobne zwierzęta wodne i nasiona roślin. Sazan występuje rzadko, a najczęściej w wodach spotyka się karpia hodowlanego (uciekiniera ze stawów sztucznych) lub wprowadzanego przez zarybienie. Specjalna hodowla i selekcja karpia w stawach spowodowała, że znacznie różni się on od naturalnego sazana. Karp hodowany w stawach częściowo lub zupełnie zatracił okrywę łuskową. Nieliczne pozostałe łuski mają bardzo duże rozmiary. Są to karpie lustrzenie nazywane królewskimi, u których widać tylko kilka szeregów dużych łusek oraz karpie nagie nazywane golcami, u których nie ma wcale łusek lub występują one pojedynczo (u pokrywy skrzelowej lub nasady płetwy ogonowej). Karpie hodowlane są o wiele bardziej wygrzbiecone niż ich dziki przodek. W warunkach naturalnych karp żyje w ciepłych, wolno płynących lub stojących wodach. Karp dorasta do długości przekraczającej 1 metr i może osiągać ciężar przekraczający 30 kg.

    Atlas Ryb.

    Lin
    Ma krępe ciało, okryte małymi mocno osadzonymi w skórze łuskami. Płetwa ogonowa jest lekko wycięta, a u pozostałych płetw krawędzie są zaokrąglone. Paszcza lina jest mała i ustawiona skośnie ku górze. W jej kącikach znajduje się po jednym małym wąsiku. Lin odżywia się drobnymi zwierzętami przydennymi. Tarło odbywa w czerwcu, a samica składa ok. 300.000 jaj przylepiając je do roślinności wodnej. Lin występuje w płytkich jeziorach o mulistym dnie i w spokojnych miejscach rzek. Przeciętnie dorasta do 40 cm osiągając masę ciała 1,5 kg, jednak zdarzają się osobniki znacznie większe.

    Atlas Ryb.

    Karaś
    Charakterystyka: Karaś jest rybą dość popularną w naszych wodach. Należy do rodziny karpiowatych. W Polsce żyją dwie odmiany tej ryby: karaś pospolity oraz karaś srebrzysty. Karaś pospolity ma ciało mocno wygrzbiecone pokryte dużą równo ułożoną łuską w kolorze złotym lub miedziano-złotym. Płetwa grzbietowa jest bardzo długa i sięga prawie do nasady trzona ogonowego o zaokrąglonej górnej krawędzi. Pierwszy promień płetwy grzbietowej i odbytowej jest twary i piłkowaty. Głowa w stosunku do całego ciała bardzo mała z małym pyszczkiem ustawionym lekko ku górze. Często jest mylony z karasiem srebrzystym oraz karpiem. Karpia od karasia pospolitego można łatwo odróżnić po wąsikach, których karp ma 4 natomiast u karasia jest ich brak. W celu rozróżnienia karasia pospolitego i złocistego należy przyjrzeć się dokładniej ich płetwom. U karasia srebrzystego górne krawędzie płetwy grzbietowej i odbytowej są równe, czasem nawet lekko wklęsłe, a u pospolitego wypukłe. Poza tym jak sama nazwa wskazuje karaś srebrzysty ma łuski w odcieniu zbliżonym do srebrzystego co jednak nie zawsze umożliwia bezbłędne rozróżnienie gatunków. Karaś srebrzysty jest bardziej wygrzbiecony i grubszy. Występowanie: Karasie dzięki dużej odpornoci na trudne warunki środowiska takie jak niska zawartoć tlenu czy silne zakwaszenie wody można spotkać prawie we wszystkich zbiornikach tam gdzie nigdy nie spodziewalibymy się ryb. Mogą żyć w małych oczkach wodnych praie całkowicie zaroniętych roślinnocią pływającą, która ogranicza dostęp światła. Jednak w takich zbiornikach bardzo szybko karłowacieją z powodu małej ilości pokarmu i nadają się tylko jako żywiec. Aby łowić duże karasie musimy się wybrać nad większe zbiorniki gdzie żyją inne gatunki ryb głównie ryby drapieżne, które to przeprowadzają selekcję wśród karasi. Będą to zbiorniki takie jak: glinianki, dawne żwirownie, starorzecza płytkie zatoki jezior oraz rzeki. Podstawowym pokarmem karasi są drobne zwierzęta bezkręgowe głównie ochotka i larwy owadów a w okresie lata także pokarm rolinny. Ochrona: Nie posiada wymiaru ochronnego.

    Atlas Ryb.

    Płoć
    Charakterystyka: Grzbiet ciemnobrązowy lub czarnoszary z niebieskim lub zielonkawym połyskiem. Boki ciała pokryte dość dużą jasno srebrzystą łuską. Dobrze widoczna linia boczna. Brzuch zaokrąglony, biały. Płetwy: grzbietowa i ogonowa szarawe, zielonkawe lub rudawe pozostałe zaś czerwone. Tęczówka oka także czerwona. Paszcza mała, umieszczona na końcu pyska i ustawiona poziomo. Kształt ciała zależny od środowiska, wktórym żyje. Jeżeli przebywa w wodach gdzie jest dużo pożywienia ciało płoci jest wtedy krępe, natomiast w środowisku ubogim w pokarm staje się smukłe silnie wydłużone. Występowanie: Płoć jest rybą chyba najbardziej pospolitą w europejskich wodach. Nie występuje jedynie u wybrzeży Portugali Włoch i Hiszpanii a także Jugosławi i Grecji. W Polsce licznie zamieszkuje zarówno rzeki jak i jeziora, małe potoki, stawy, zbiorniki zaporowe. Można także spotkać ją w wodach słonawych. Jest rybą stadną żyjącą raczej w strefie przybrzeżnej obficie porośniętej roślinnością wodną. Ryby tej należy szukać na stokach podwodnych górek przy kępach roślin gdzie może znaleźć schronienie przed drapieżnikami. Większe osobniki odbywają niewielkie wędrówki wzdłuż stoku na głębokości 4 - 6 metrów. Przynęty: Podstawowym pokarmem płoci są liście roślin wodnych, glony a także głównie u starszych osobników drobne zwierzęta bezkręgowe i niektóre mięczaki. Ponieważ płoć często lubi przebierać w jadłospisie warto na łowisko prócz białych robaków zabrać ze sobą jeszcze parzoną pszenicę, pęcak i gotowany makaron. Ochrona: Brak wymiaru oraz okresu ochronnego Pstrąg potokowy Charakterystyka: Ubarwienie tej ryby jest zmienne i zależy od środowiska w jakim żyje. W potokach o jasnym dnie pstrąg potokowy przybiera barwę białosrebrzystą z ledwo widocznym stalowym grzbietem i fioletowymi kropkami po bokach ciała. Jednak w większości wód pstrąg uzyskuje barwy ciemniejsze w odcieniach brązu z ciemniejszym grzbietem czasem prawie czarnym oraz jaśniejszy brzuch. Na bokach, głowie płetwie tłuszczowej wyraźne czarne i czerwone plamki czasem w jasnych obwódkach Płetwa tłuszczowa czerwona lub pomarańczowa. Płetwy piersiowa i brzuszna u młodych są żółte,a u starych przyciemnione.Ciało krępe, z boków lekko ścieśnione. Płetwa ogonowa u młodych osobników wcięta, u starszych prosta. Występowanie: Staje się powoli rybą pospolitą w naszych wodach. Występuje w całym kraju od wysokogórskich jezior, potoków w Sudetach i Karpatach, w rzekach wyżynnych środkowej Polski oraz na Pojezierzu i Pomorzu. Występuje w miejscach gdzie nigdy dotąd nie występował lub z nieznanych przyczyn wyginął. Wymaga wody chłodnej i bogato natlenionej dlatego wybiera rzeki z zaporami, przepławkami i innymi przegrodami. Do takich rzek należy np. San poniżej zapór. Dobrze wsiedlił się także do Bobru na Dolnym śląsku i do Warty poniżej zbiornika zaporowego Poraj koło Częstochowy. Można go także spotkać na Lubelszczyźnie i roztoczu w rzekach Wieprz, Bystrzyca, Bystra, Krężniczanka oraz w wielu innych mniejszych lub większych potokach całego kraju. Przynęty: Błystki obrotowe nr 3, niewielkie woblery 4-5 cm, sztuczna mucha, streamer. Ochrona: Wymiar ochronny tej ryby wynosi w rzece Wiśle i jej dopływach do ujścia rzeki San i w dopływach rzeki Odry do ujścia rzeki Bystrzycy 25 cm, w pozostałych wodach w pozostałych wodach 30 cm. Okres ochronny w rzece Wiśle i jej dopływach do ujścia rzeki San oraz w dopływach rzeki Odry do ujścia rzeki Bystrzycy od 1 września do 31 stycznia w pozostałych rzekach od 1 września do 31 grudnia.

    Atlas Ryb.

    Szczupak
    Charakterystyka: Ciało tej drapieżnej ryby jest wydłużone, mocno przewężone przed nasadą płetwy ogonowej. W wodzie wygląda jak torpeda. Linie grzbietu i brzucha są prawie równoległe. Głowa z przodu spłaszczona z szerokim i długim pyskiem uzbrojonym w liczne ostre zęby zakrzywione do tyłu. Płetwa grzbietowa przesunięta aż nad płetwę odbytową.Skórę pokrywają drobne łuski, zachodzące także na pokrywy skrzelowe. Linia boczna bardzo wyraźna przebiegająca bez załamań od ogona do pokryw skrzelowych. Płetwa ogonowa duża, dość głęboko wycięta. ubarwienie zielone z szarym lub żółtym odcieniem i żółtymi plamami lub nieregularnymi pasami, grzbiet ciemniejszy w czystych i przejrzystych wodach nawet brązowawy, brzuch żółtawy.Występowanie: Jest to gatunek występujący niemal we wszystkich polskich wodach: w jeziorach, rzekach, stawach, rzecznych łachach, śródleśnych i śródlądowych "oczkach", w zalewach przymorskich, a nawet w przyujściowych strefach Bałtyku. Drapieżnik czatuje na swoją ofiarę w ukryciu, a więc musi mieć naturalne warunki do zasadzki. Dlatego też we wszystkich typach wód szukamy go w określonych miejscach. W jeziorach będzie to strefa przybrzeżna czyli litoral gdzie szczupaki znajdują zarówno pożywienie jak i miejsce do ukrycia się w trakcie polowania. Wszędzie tam gdzie bujnie występują rośliny. Prócz strefy przybrzeżnej warto szukać tej ryby także w okolicy podwodnych górek. W rzekach szczupak unika bystrego nurtu i chroni się wszędzie tam gdzie nurt zwalnia na tyle by mogła rozwinąć się roślinność. Tak więc ryby tej w rzekach należy szukać na rozlewiskach powstających np. przy starych młynach, zatokach czy ostrogach. Przynęty: Szczupaki możemy łowić na "żywca" stosując na przynęte małego karasia, płotkę, okonka lub ukleję - lub na spinning stosując spore błystki wachadłowe i obrotowa nr 4 i 5 oraz tak popularne dzisiaj przynęty gumowe. Ochrona: Wymiar ochronny szczupaka wynosi 45 cm. a okres ochronny od 1 marca do 30 kwietnia.

    Atlas Ryb.

    Kleń
    Ma ciało wydłużone i grube. Linia boczna tworzy łagodny, lekko wygięty łuk. Tylna krawędź płetwy odbytowej jest lekko zaokrąglona. Płetwa ogonowa jest symetrycznie wycięta. Paszcza klenia jest szeroka i skierowana skośnie ku górze. Małe klenie często mylone są z jelcami. Często ryby pochodzące z tej samej rzeki lub zbiornika wodnego wcale nie różnią się ubarwieniem. Przy porównywaniu dwóch osobników należy sprawdzić krawędź płetwy odbytowej. U klenia jest ona zawsze lekko zaokrąglona. Druga różniące te gatunki cecha to ułożenie paszczy w stosunku osi ciała �u jelca jest równoległe, a u klenia skośne i skierowane w górę. Kleń jest rybą wszystkożerną i żywi się drobnymi zwierzętami wodnymi, małymi rybkami, żabami i częściami roślin. Tarło odbywa maju i czerwcu na płyciznach o kamienistym dnie, na które samica składa ok. 40.000 jaj. Gatunek ten występuje w wodach całej Europy i Azji Mniejszej. U nas przebywa we wszystkich wodach śródlądowych i w morskich przybrzeżnych wodach słonawych. Kleń dorasta nawet do 80 cm i może osiągać ciężar 4 kg.

    Atlas Ryb.

    Krąp
    Swoim wyglądem do złudzenia przypomina młodego leszcza. Różnice między tymi gatunkami polegają nieco odmiennym ubarwieniu ciała oraz na mniejszej i delikatniejszej łusce u krąpia. Krąp żywi się planktonem i drobnymi zwierzętami wodnymi. Tarło odbywa w maju i czerwcu na płyciznach w licznych stadach. Samica składa na roślinach do 100.000 jaj. Krąp występuje w słodkich wodach całej Europy. Przeciętnie dorasta do 20 cm, ale zdarzają się osobniki o długości 30 cm i ciężarze 0,5 kg.

    Atlas Ryb.

    Leszcz
    To ryba o wysoko wygrzbieconym ciele i mocno ścieśnionym w płaszczyznach bocznych. Linia boczna jest lekko wygięta ku dolnej części ciała. Płetwa ogonowa ma mocne wycięcie w kształcie chorągiewki. Dolna część płetwy ogonowej jest nieco dłuższa od górnej. Całe ciało pokrywają duże łuski. Głowa leszcza jest mała, a paszcza skierowana lekko ukośnie ku dołowi. Młody leszcz żywi się planktonem, a starsze osobniki dennymi zwierzętami wodnymi. Do tarła leszcz przystępuje od maja do czerwca. Grupuje się na płyciznach, porośniętych roślinnością wodną, gdzie samica składa ok. 300.000 jaj. Gatunek ten występuje na terenie całej Europy w wodach słodkich i słonawych. Leszcz dorasta do 60 cm długości i osiąga masę ciała do 5 kg.

    Atlas Ryb.

    Lipień
    Charakterystyka: Lipień uważany jest za jedną z najpiękniejsazych ryb naszych wód śródlądowych. Jego łacińska nazwa thymallus thymallus wywodzi się od tymianku ponieważ ryba ta po wyjęciu z wody pachnie właśnie kwiatem tej rośliny. Ciało ryby jest wrzecionowate, grzbiet charakterystycznie wygięty w łagodny łuk, głowa mała z niewielkim otworem gębowym, górna szczęka nieco dłuższa od dolnej. Bardzo duża rzucająca się w oczy jakiej nie posiada żaden inny gatunek śródlądowy. Jest rybą drapieżną której całe ciało pokryte jest łuską z pięknym niebieskawym odcieniem. W okresie tarła płetwa samców przybiera purpurowo-fioletową barwę z brązowymi pasami. Występowanie: Ryby te spotykamy w rzekach górskich i niektórych nizinnych, szczególnie na Pomorzu i Mazurach. Lipienia należy szukać w bardzo czystej, zimnej i natlenionej wodzie. Ryby stoją często w płytkich i wartkich partiach rzeki lub w głębszych miejscach pod zwisającymi nad wodą gałęziami drzew i krzewów. Czasami jednak spotkać je można wśród wodorostów, koło zatopionych pni oraz pod mostami. Przynęty: Odżywia się przede wszystkim owadami lub ich larwami oraz drobnymi skorupiakami. Lipeń jest rybą dość płochliwą dlatego niezbyt nadaje się dla początkujących wędkarzy. Najlepiej łowić go używając "muchówki" zakładając na koniec linki sztuczną muchę. Można także zastosować metodę spinningową i łowić na małe błystki obrotowe (pod warunkiem oczywiście, ze na danej wodzie dopuszcza się takie przynęty). Ochrona: Wymiar ochronny wynosi 30 cm. Okres ochronny od 1 marca do 31 maja.

    Atlas Ryb.

    Miętus
    Charakterystyka: Jest to jedyny przedstawiciel rodziny dorszowatych żyjący w naszych wodach. Ciało wydłużone, walcowate w tylnej części mocno spłaszczone. Doskonale maskującą barwę ciała tworzą marmurkowe wzorki oliwkowozielone, ciemnożółte lub brązowawe. Grzbiet ciemny. Z upływem wieku ryby ubarwienie staje się coraz bledsze. Głowa spłaszczona z umieszczonym w dolnej części otworem gębowym. Szczęki uzbrojone w drobne zęby. Żuchwa posiada jeden długi wąs. Skóra pokryta drobniutkimi łuskami. Płetwy brzuszne przesunięte wyraźnie ku przodowi ciała jak gdyby przyczepione do gardła. Samice są ok 1,5 do 2 razy większe od samców. Na ogół waga tej ryby nie przekracza 2 kg. Występowanie: Miętus najchętniej bytuje na kamienistym lub piaszczystym dnie, w strumieniu świeżej dobrze natlenionej wody. Będą to miejsca w których biją źródła lub łączą się dwa cieki . Na pełny nurt wypływa raczej bardzo rzadko, trzymając się miejsc ze spokojnym nurtem. Duże miętusy można znaleźć na skraju przykos tworzonych np. w miejscach, gdzie małe rzeczki wpadają do dużych rzek, ale zawsze od strony głównego nurtu większej rzeki. W jeziorach należy ich poszukiwać w zatokach oraz w okolicach źródeł. W czasie odwilży miejsca te można zlokalizować po tzw. "wypłuczyskach" czyli dziurach w lodzie. Przynęty: Jako że miętusy są rybami drapieżnymi łowi się je głównie na różne przynęty pochodzenia zwierzęcego. Będzie to np. niewielki żywiec, który zamieszkuje i prowadzi podobny tryb życia do miętusa jak np. kiełb. Tam gdzie jest duża populacja osobników tego gatunku Można go łowić także spod lodu na mormyszkę lub małą błystkę. Ochrona: Okres ochronny miętusa od 1 grudnia do końca lutego.

    Atlas Ryb.

    Okoń
    Charakterystyka: Należy chyba do najładniej ubarwionych ryb zamieszkujących nasze wody. Grzbiet najczęściej ciemnoturkusowy, boki zielonożółte, układa się na nich prostopadle od pięciu do dziewięciu charakterystycznych ciemnych smug. Płetwy brzuszne, odbytowa i ogonowa jaskrawopomarańczowe. Pierwsza część płetwy grzbietowej szara z czarną plamką na końcu rozpięta na ostrych i twardych cierniach, druga zaś zielonożółta i raczej miękka. Zresztą barwy ciała zależne są od środowiska i partii wody, w której zamieszkuje okoń.Te osobniki, które żyją bliżej brzegu są bardziej zielonkawe z wyraźnym żółtym odcieniem natomiast te zamieszkujące w pełnej wodzie są ciemniejsze z odcieniem zielonkawoniebieskim oraz srebrzystym połyskiem. Ciało okonia mocno wygrzbiecone skąd potocznie nazywany jest garbusem, pokrywa drobna, ostra i mocno osadzona łuska. O jego wybitnie drapieżnym trybie życia świadczyć może obszerna paszcza usiana gęsto małymi, ostrymi zębami. Kości pokryw skrzelowych posiadają ostry kolec, którym można się dotkliwie skaleczyć. Występowanie: Występuje w jeziorach jak i różnych typach rzek - od potoków górskich aż po zatoki i ujścia. W jeziorze okoń występuje we wszystkich partiach wód. W płytkiej strefie przybrzeżnej występują na stałe osobniki małe odżywiające się fauną denną. Ryby zamieszkujące toń wodną są znacznie większe od tych przybrzeżnych i często przemieszczają się w jeziorze. Największe osobniki można spotkać w strefie przydennej czasem na sporych głębokościach. Najcenniejszym łowiskiem jest jednak zawsze podwodna górka o bardziej lub mniej spadzistych zboczach, zazwyczaj gęsto porośniętych roślinnością. W rzekach szukamy okonia w miejscach typowych dla większości ryb drapieżnych: na łuku zakola, przy ujściach mniejszych dopływów, przy zatopionych pniach, w pobliżu filarów mostowych, w starorzeczach i rzecznych łachach praktycznie na całej ich powierzchni. Typowe przynęty: Dorodne okonie najlepiej moim zdaniem łowić na żółte lub zielone twistery i rippery. Jednak pod koniec lata te popularne przynęty mogą się okazać mało skuteczne. Dlatego też w tym okresie wolę błystki obrotowe typu Mepss nr 2 lub 3 a więc z dobrze wirującyn skrzydełkiem. Zazwyczaj wybieram "obrotówki" w kolorystyce złotej, żółtej i srebrnej z czarnymi i czerwonymi kropkami na skrzydełku. Warto także uzbroić kotwiczkę przynęty w czerwony ogonek. Ochrona: Aktualnie ryba ta nie posiada wymiaru ani okresu ochronnego.

    Atlas Ryb.

    Pstrąg potokowy

    Ma ciało wydłużone i lekko ścieśnione po bokach. Linia boczna jest wyraźna, a wzdłuż niej i powyżej występują liczne plamy (ciemne i czerwone). Jak u wszystkich ryb łososiowatych na tylnej części grzbietu występuje mała płetwa tłuszczowa. Pstrąg to ryba osiadła, występująca w górnych odcinkach potoków, a także wartko płynących strumieniach położonych na nizinach. Występuje także rzekach pomorskich wpadających bezpośrednio do Bałtyku. Żyje w wodach zimnych, dobrze natlenionych o dnie twardym, żwirowatym. Odżywia się drobnymi zwierzętami wodnymi, owadami, a także małymi rybkami. Na tarło wybiera płytkie miejsca potoków. Samica składa ok. 1.500 jaj na kilogram jej wagi w okresie od października do grudnia. Przeciętnie dorasta do 35 cm i osiąga masę 500-800 gram. Zdarzają się osobniki większe i cięższe.

    Atlas Ryb.

    Pstrąg tęczowy
    Ma kształt podobny do wyżej opisanego pstrąga potokowego. Bardzo charakterystyczna w jego ubarwieniu jest tęczowa smuga, biegnąca wzdłuż boków ciała. Całe ciało pokrywa wiele ciemnych plam. Ten gatunek pstrąga pochodzi z Ameryki Północnej, a do Europy sprowadzono go w 1880 roku. Pstrąga tęczowego sprowadzono do naszych wód w celu zarybiania potoków cieplejszych, w których nie występuje pstrąg potokowy. Najwięcej pstrąga tęczowego hoduje się w sztucznych stawach. Pokarmem pstrąga są drobne zwierzęta wodne i małe ryby. Tarło odbywa od lutego do maja w płytkich potokach o żwirowatym dnie. Samica składa ok. 1.500 jaj na kg swojej masy ciała. Pstrąg tęczowy w naszych warunkach dorasta do 40 cm długości i osiąga masę 0,7 kg. Dzięki hodowli tego gatunku zdarzają się większe okazy.

    Atlas Ryb.

    Sandacz
    Charakterystyka: Grzbiet zielonooliwkowy, stalowy do ołowiastoszarego. Boki ciała bledsze, ze złocistozielonym połyskiem i ośmioma - dwunastoma pręgami. Płetwa ogonowa oraz obie, rzadko stykające się ze sobą, płetwy grzbietowe pokryte są ciemnymi plamami. Pozostałe płetwy są przezroczyste, bladożółte. Płetwy brzuszne usytuowane pod piersiowymi. Łuska ktenoidalna (grzebykowata). Wieczko skrzelowe całkowicie lub częściowo ułuszczone. Bliższy koniec kości szczękowej sięga poza tylną krawędź oka.Zęby w większości drobne, szczotkowate. Pojedyncze zęby chwytne "kły" - usadowione na kościach zębowych i przedszczękowych zachodzących na siebie przy zamknięciu pyska. Pęcherz pławny zamknięty tzn. bez połączenia z przewodem pokarmowym. W mięśniach części grzbietowej ciała występują kości mięśniowe - ości. Nie ma ich w pozostałej części grzbietu ani w ogonie. Występowanie: Dolny bieg rzek, średnio głębokie nizinne jeziora, słonawe zalewy i zatoki morskie. Woda słodka lub słonawa, dobrze nasycona tlenem. Przezroczystość z reguły ograniczona zimą do 1,5 m a latem nawet do 0,9 m. średnia głębokość to najczęściej 4 do 12 metrów. Dno muliste lub mulisto-piaszczyste z partiami twardymi. Brzeg przynajmniej częściowo piaszczysto-żwirowy. Silna roślinność wynurzona głównie trzciny. W dużych rzekach tego drapieżnika należy szukać przede wszystkim za główkami wychodzącymi od brzegu daleko w stronę nurtu, w głębokich zatokach i rozległych zakolach, na granicy głębokich jam w dnie oraz wśród pali wbitych w dno. W mniejszych rzekach ulubionymi miejscami na kryjówki sandacza będą: zwalone do wody pnie drzew, faszynowe i kamieniste ostrogi, głębokie pomłyńskie rozlewiska. W jeziorach zaś najlepiej szukać go głębszych miejscach o twardym nawet kamienistym dnie. Przynęty: Jeśli chodzi o przynęty na tego "zwierza" to popularne są podłużne błysti wahadłowe 10-15 centymetrowe, które swoim kształtem przypominają ukleję. Warto także spróbować spinningować na filecik z uklei. Należy tak przygotować filet aby kręgosłup został nienaruszony i pozostawić płetwę ogonową. Tak spreparowaną przynętę zakładamy na ostry haczyk lub kotwiczkę. Ochrona: Wymiar ochronny wynosi 45 cm. Okres ochronny od 1 marca do 31 maja.

    Atlas Ryb.

    Sum
    Charakterystyka: Nazwa łacińska Silurus glanis. Już na pierwszy rzut oka zauważalne są dość nietypowe dla ryb proporcje długości głowy, tułowia i ogona. Głowa jest duża spłaszczona w kierunku grzbieto-brzusznym przechodząca w walcowaty tułów a następnie spłaszczony bocznie ogon. Głowa relatywnie duża z szerokim pyskiem uzbrojonym w kilkuszeregowe ostre zęby. W szczęce powyżej kącików pyska umieszczona jest para długich wąsów szczękowych, wyposażonych w dużą ilość kubków smakowych oraz czuciowych sięgających aż do końcapłetw piersiowych. Za ich nasadami leżą stosunkowo małe oczy. Dwie pary krótszych wąsików żuchwowych umiejscowione są na podbródku. Grzbiet i boki suma mają kolor oliwkowo-brązowy lub stalowo-granatowo-szary, czasem grafitowo-czarny. Brzuch jest biały lub biało-żółty. Płetwy: grzbietowa i ogonowa, a także wąsy szczękowe są koloru czarnego. Na płetwie odbytowej marmurkowe plamy. Występowanie: Sum zasiedla nizinne rzeki w ich środkowym i dolnym biegu, starorzecza, jeziora i zbiorniki zaporowe, a także okolice większych elektrociepłowni gdzie znajduje idealne warunki do bytowania. Lubi miejsca spokojne, wolny nurt i muliste dno. Jest rybą osiadłą a do zamieszkania wybiera kryjówki w postaci jamy, wykrotu w pobliżu jakiejś przeszkody lub zwykłego spokojnego zagłębienia w dnie. Przynęty: Wybierając się na tego chyba największego drapieżcę naszych wód warto mieć w zasięgu ręki kilka dużych błystek obrotowych oraz wahadłowych, które należy prowadzić bardzo wolno pozwalając co jakiś czas aby przynęta opadła na dno. Sumy można łowić także na rosówki zakładając pęczek złożony z 2 lub 3 na hak, filet z uklei . Ochrona: Wymiar ochronny suma to 70 cm. Okres ochronny: w rzece Odrze od 1 stycznia do 15 maja, w pozostałych rzekach od 1 stycznia do 30 czerwca.

    Atlas Ryb.

    Tołpyga
    Ma mocne krępe ciało o lekko ścieśnionych płaszczyznach bocznych. W stosunku do całego ciała, głowa ryby jest mała o paszczy ustawionej skośnie ku górze. Linia boczna jest wyraźna wzdłuż całej długości ciała ryby. Tołpyga odżywia się głównie pokarmem roślinnym planktonowym, a także planktonem zwierzęcym. Naturalne występowanie tego gatunku to Azja, a w szczególności rzeki należące do systemu wodnego rzeko Amur. W Polsce tołpygę podobnie jak amura sprowadzono z Rosji. Przeciętnie dorasta do 70 cm długości przy wadze 8 kg.

    Atlas Ryb.

    Troć
    jeziorowa To odmiana troci różniąca się od troci wędrownej przede wszystkim ubarwieniem. Plamy na bokach ciała są znacznie liczniejsze. Troć jeziorowa to gatunek osiadły. W Polsce występuje w jeziorze Wdzydze na Pojezierzu Kaszubskim i w kilku sąsiednich jeziorach. Tarło odbywa w małych potokach dopływających do tego jeziora. Troć jeziorowa dorasta przeciętnie do 60-70 cm długości i osiąga ciężar do 7 kg.

    Atlas Ryb.

    Troć wędrowna
    Swoim wyglądem przypomina łososia. Widoczną różnicą jest bardziej walcowate ciało. Ponadto płetwa ogonowa jest równo ścięta lub nawet lekko wypukła. Nad linią boczną przy końcu płetwy tłuszczowej, znajduje się 15-19 szeregów łusek. Tak samo jak łosoś jest to ryba wędrowna, dwuśrodowiskowa. Dorosłe osobniki troci wędrownej swoją wędrówkę tarłową do wód rzecznych rozpoczynają latem i trwa to aż do jesieni. Samice składają ikrę w górnych partiach rzek o charakterze podgórskim. Tarło trwa od października do stycznia. W okolicach marca i kwietnia wylęgają się młode, które po 2-3 latach spływają do morza. Troć wędrowna występuje w europejskich rzekach uchodzących do Oceanu Atlantyckiego (od Hiszpanii, aż do morza Białego) oraz morza Północnego i Bałtyckiego. W Polsce troć występuje we wszystkich rzekach uchodzących do morza Bałtyckiego. Troć przeciętnie dorasta do 80 cm długości, osiągając wagę 8 kg. Zdarzają się osobniki większe, ważące nawet 12 kg.

    Atlas Ryb.

    Ukleja
    Ma ciało mocno wydłużone i ścieśnione w płaszczyznach bocznych. Łuski pokrywające całe ciało są drobne i łatwo odpadają. Mają mocny srebrzysty połysk. Płetwa ogonowa jest mocno, chorągiewkowato wcięta. Płetwa odbytowa ma krawędź lekko wciętą, a krawędzie płetw brzusznych są wypukłe. Paszcza jest umieszczona w górnej części pyska i skierowana ku górze. Ukleja żywi się planktonem, a także drobnymi zwierzętami wodnymi. Tarło odbywa w dużych gromadach, na płyciznach od maja do czerwca. Samica składa od 3.000 do 10.000 jaj. Występowanie ukleji to cała Europa. W Polsce jest gatunkiem bardzo pospolitym występującym w rzekach, jeziorach i stawach. Przeciętnie ukleja dorasta do 15 cm długości, ale zdarzają się osobniki powyżej 20 cm.

    Atlas Ryb.

    Węgorz
    To ryba o wężowatym kształcie. Przekrój ciała jest cylindryczny, a jedynie część ogonowa jest ścieśniona w bocznych płaszczyznach. Na całej długości ciała występuje wyraźna linia boczna. Węgorz nie posiada płetw brzusznych. Płetwa grzbietowa jest bardzo długa i łączy się z płetwą ogonową, która przechodzi w płetwę odbytową, tak że tworzą one razem nieprzerwaną długą wstęgę. Głowę węgorz ma małą o stożkowatym kształcie. Paszcza posiada liczne, drobne ząbki i jest ustawiona poziomo. Całe ciało ryby pokrywają drobniutkie łuski, głęboko osadzone w skórze. Młode węgorze zjadają plankton i larwy owadów, a większe odżywiają się małymi rybami, rakami i ikrą innych gatunków. Węgorz to ryba wędrowna, dwuśrodowiskowa. Pokonuje olbrzymie przestrzenie wodne. Tarło odbywa się na dużych głębokościach Oceanu Atlantyckiego w okolicach Wysp Bermudzkich. Do naszych wód w skutek naturalnej wędrówki dociera stosunkowo niewielka liczba węgorzy. W naszych wodach samce węgorza dorastają do 50 cm długości ,a samice do 1,5 metra przy wadze 5 kg.

    Atlas Ryb.

    Wzdręga
    Swoim wyglądem zewnętrznym przypomina płoć. Widoczne różnice to ubarwienie oka, gdzie tęczówka u wzdręgi jest pomarańczowoczerwona. Ponadto płetwy są jaskrawoczerwone. Płetwa grzbietowa zaczyna się nad końcem nasady płetw brzusznych. U wzdręgi występuje bardzo wyraźna linia boczna, mocno wygięta w kierunku brzucha. Paszcza wzdręgi jest skierowana skośnie ku górze. pokarm wzdręgi to rośliny wodne i drobne zwierzęta. Tarło odbywa się w maju i czerwcu, a samica składa ok. 150.000 jaj, które przylepiają się do roślinności wodnej. W Polsce wzdręga występuje pospolicie w jeziorach i wolno płynących rzekach. Wzdręga przeciętnie dorasta do 25 cm długości przy masie ciała 300 gram.


    Atlas Ryb.





    Jeśli jakiś gatunek został pominięty podajcie go niżej ;) pozdrawiam Gekon Atlas Ryb.

    Ostatnio edytowane przez Wujo ; 14.05.2012 o 13:49

  2. Użytkownicy pytali też o
  3. #2
    Poziom upalenia:
    O użytkowniku:
    Dołączył
    03.2012
    Posty
    67
    Status
    Offline
    Postawił blantów
    10
    Spalił blantów
    0
    Dorsz?


Nowe wątki w dziale Wędkarstwo i łowiectwo

  1. wedkarstwo w UK
    Napisane przez użytkownika pabloo14
    Odpowiedzi: 2
  2. Pochwal się swoim okazem
    Napisane przez użytkownika niedorzecznosc
    Odpowiedzi: 10
  3. Wędkarz z Krzyżanowic złowił potwora
    Napisane przez użytkownika bil
    Odpowiedzi: 6
  4. Konopie to idealna przynęta na płocie
    Napisane przez użytkownika One Man Hemp Army
    Odpowiedzi: 1
  5. Regulamin Amatorskiego Połowu Ryb PZW
    Napisane przez użytkownika
    Odpowiedzi: 1
  6. Podstawowe węzły wedkarskie.
    Napisane przez użytkownika
    Odpowiedzi: 0
  7. Atlas Ryb.
    Napisane przez użytkownika
    Odpowiedzi: 1
  8. Nasiona konopi jak przyrządzić.
    Napisane przez użytkownika Salam alejkum
    Odpowiedzi: 0
  9. Kalendarz brań 2012
    Napisane przez użytkownika Salam alejkum
    Odpowiedzi: 1

Forum oparte o skrypt vBulletin © Przypominamy iż nasza witryna jest prowadzona w charakterze wyłącznie informacyjnym. Strona prowadzona jest w języku polskim lecz nie propagujemy żadnych działań nakłaniających do łamania przepisów w Polsce. Pozostając na stronie oświadczasz iż znasz treść obowiązującej ustawy antynarkotykowej i wszystkie informacje znajdujące się tu wykorzystasz tylko i wyłącznie jako materiały edukacyjne na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Pliki ciasteczek mogą zostać zapisane zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki.

Copyright 2010 - 2014 © Forum NasionaKonopi.pl